Pour réagir à cet article, cliquez ici

12 avril 2007

KONDA’NIN 50 BIN KISILIK ANKETI NE DIYOR ?

TURKIYE KAMUOYUNUN “KURT SORUNU” VE “TEROR”E BAKISI !..

Milliyet Gazetesi’nde yayinlanan ve Tarhan Erdem yonetimindeki KONDA’nin 50 bin kisiyle yuz yuze gerceklestirdigi “Biz Kimiz ?” anketinin yankilari suruyor.

Turkiye’nin toplumsal yapisina iliskin guvenilir rakamlara ulasilmasi hedefiyle gerceklestirilen anketi, Turkiye Cumhuriyeti vatandaslarinin Guneydogu ve Kurt sorununu nasil algiladiklari ve sorunun cozumune yonelik neler dusunduklerinin rakamlarla ortaya konulmasi bakimindan onemli bir calisma olarak nitelendiriyorum.

Soyle bir irdeleyecek olursak, ankete katilan yaklasik 50 bin vatandasla yuz yuze gorusulerek iki soru yoneltiliyor ve “evet” ya da “hayir” seklinde cevap verilmesi isteniliyor.

Halka yoneltilen birinci soru : Guneydogu sorunu veya Kurt sorunuyla ilgili asagidaki gorusleri dogru mu, yanlis mi buluyorsunuz ?

Ikinci soru ise ; Guneydogu sorunu veya Kurt sorununun cozumu icin asagidaki politikalari dogru mu, yanlis mi buluyorsunuz ?

Arastirma sonuclari irdelendiginde, Turkiye kamuoyunun Kurt sorununun nedenlerini onem sirasina gore soyle siraladigi goruluyor : 1.Yabanci devletlerin kiskirtmasi, 2.Kurtlerin ayri devlet istemesi, 3.Genel Sorunlarin Kurtlerle ilgiymis gibi gosterilmesi, 4.Kurtlerin kimlik sorunu, 5.Devletin Kurtlere farkli davranmasi.

Burada dikkati ceken en onemli nokta ise, ankete katilan vatandaslarin bu siralamasinin, PKK ve ayni cizgiyi izleyen parti ve olusumlarin tezleriyle ters bir siralama olmasi.

PKK ve uzantisi siyasi olusumlar, Kurt sorununun temel kaynagini “Kurt kimliginin taninmamasi” olarak ortaya koyuyorlar ve siyasal projelerini “bagimsiz bir Kurt devleti” olarak tanimliyorlar. Ayni cevreler, “Kurt sorununun yabanci devletlerin kiskirtmasi” seklindeki gorusu ise tamamen reddediyorlar.

Oysa, dogusundan batisina, kuzeyinden guneyine Turkiye’de yasayan vatandaslarin algilamasi, PKK ve uzantisi olusumlarinkinin tam aksine, “Kurt sorununun en onemli nedeni olarak yabanci ulkelerin kiskirtmasi” seklinde ortaya cikiyor.

Bu algilama aslinda, onemli bir noktaya daha isaret ediyor ; PKK ve uzantisi olusumlarin Kurt sorunu baglaminda yuruttukleri propaganda ve soylemler Turkiye Cumhuriyeti vatandaslari tarafindan kabul gormuyor.

Anket sonuclarinda dikkatleri ceken bir baska yon ise, Turkiye kamuoyu, sorunun cozulmesi icin terorun mutlaka yok edilmesi gerektigini dusunuyor. Yuzde 90 gibi ezici bir oranda kabul goren bu gorusun, cozum icin atilmasi gereken ilk adim olarak algilanmasi yanlis olmaz diye dusunuyor ve eklemek istiyorum ; PKK ve uzantisi siyasi olusumlarin “ateskes, baris, kardeslik” soylemlerinin gercegi yansitmadigi, son donemde yasanan siddet olaylari ve mayinlama eylemleriyle bir kere daha net bir sekilde ortaya cikmistir. Bir elde silah, diger elde zeytin dali dolasmak gercekci degil. Daha once de defalarca vurguladigim uzere, sorunun cozumunun on kosulu, “PKK’nin silah birakmasi”dir.

Yine, anket sonuclari irdelediginde, ana dili Kurtce olanlarin orani yuzde 12 ; nufus projeksiyonuyla yuzde 15 ; “Ben Kurdum diyenler” ise yuzde 9’dur. Dahasi var : Turkiye’de yasayan Kurtlerin yarisi, ulkenin bati illerinde yasiyor. Turk-Kurt evlenmesinden dogan 3 milyon insan var. Ekonomik gelisme dogudan batiya is gucu gocunu, batidan doguya da sermaye ve organizasyon gocunu gerektiriyor. Boyle bir sosyal vakia ortadayken, nasil ulkeyi ayirip ayri bir ulustan bahsedilebilir ki ?

Kurt milliyetcileri soven bir duyguyla bu sosyolojik gercegi gormuyor ya da zorla, siddetle bunu degistirmek istiyor. Ama Turkiye’de yasayan halk, bu gercegi goruyor ve benimsiyor. KONDA’nin kapsamli arastirmasina gore, Kurtlerin sadece yuzde 38’i Kurt milliyetciligine, DTP’ne oy veriyor. Bati illerimizdeki Kurtlerde bu oran dortte birden asagiya dogru iniyor.

Turkiye’de geri cevrilemez bir sosyolojik entegrasyon yasaniyor. Pan-Kurdist milliyetcilik de, Kurtcu veya Kurtcu etnik milliyetcilikler de artik bu sosyolojik gercege aykiri hareket ettiklerini anlamalilar. Terorle bir turlu hesaplasamayan Kurt aydin ve siyasetcileri artik harekete gecmek zorundalar. Hala mahcup bir bicimde PKK’nin siddet eylemlerini mazur gormekten, teroristlere “gerilla” demekten vazgecmeliler. Bazen Ocalan’a “Sayin Ocalan” denilerek, bazen de hakli haksiz, suclu sucsuz ayrimi yapilmaksizin yapilan baris ya da ateskes cagrilariyla, “savas bitsin, cocuklar olmesin, anneler aglamasin” gibi klise laflarin otesine gecmeliler.

Bugun Turkiye’de kimsenin tarafgir bir tarafsizlik tutumu takinmaya hakki yok. Yok olmamak icin cirpinan teror, Turkiye’nin sorunlarinin cozumu icin adimlar atilmasinin onundeki en buyuk engel. Siddet eylemleriyle rejimi provoke etmeye, Turkiye’yi demokrasiden uzaklastirmaya calisiyor. Boyle bir dusman karsisinda Turkiye’de yasayan hic kimse tarafsiz kalmamali. Sebebi, kaynagi, tarihi gecmisi ne olursa olsun, PKK siddetine karsi herkes yuksek sesle haykirmali. Taraf olmazsaniz “cozum” adina konusma hakkini kaybedersiniz. Boyle bir sozde tarafsizligin bolgedeki sorunlarin cozumune herhangi bir katki yapabilmesi, kimseyi ikna edebilmesi mumkun olamaz.

Nail Amudi